Το ημερολόγιο έγραφε 1899. Ο Arnold Schoenberg, ένας αυτοδίδακτος ουσιαστικά μουσικός που έβγαζε τα προς το ζην ενορχηστρώνοντας οπερέτες τρίτης διαλογής, αποσύρεται για τρεις εβδομάδες στην αυστριακή...
Η σύνθεση της 6ης Συμφωνίας του Gustav Mahler (1903-1904) αποτελεί ένα από τα πιο παράδοξα κεφάλαια στην ιστορία της λόγιας μουσικής. Ενώ ο τίτλος «Τραγική», που αποδίδεται στην πρεμιέρα του Έσσεν το ...
Στην καρδιά αυτής της παράδοσης βρίσκεται το γερμανικό Lied, μια φόρμα που ο Richard Strauss αποθέωσε με τον κύκλο "Vier letzte Lieder" (Τέσσερα Τελευταία Τραγούδια). Το τελευταίο από αυτά, το Im Aben...
Η διεύθυνση της Κρατικής Όπερας από τον Mahler (1897–1907) αποτελεί, κατά τον Τσβάιχ, το απόγειο της βιεννέζικης μουσικής αυστηρότητας. Ο Mahler εισήγαγε μια ριζοσπαστική πειθαρχία, καταπολεμώντας τη ...
Το 1810, ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν γράφει μουσική από μια θέση αποστασιοποίησης. Η Βιέννη δεν αποτελεί πλέον σημείο αναφοράς, η κοινωνική πραγματικότητα έχει απορρυθμιστεί και η απώλεια της ακοής του έχ...
Στο μεταίχμιο του 19ου και του 20ού αιώνα, η παρισινή μουσική σκηνή έμοιαζε με ένα κλειστό κλαμπ όπου οι κανόνες γράφονταν από άνδρες, για άνδρες. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Cécile Chaminade δεν κα...
Όταν το 1900 ο Gerard von Brucken Fock ολοκλήρωνε τη Σονάτα για Πιάνο και Τσέλο σε Μι Ελάσσονα, ο κόσμος της κλασικής μουσικής βρισκόταν σε μια κατάσταση νευρικής κρίσης. Η τονικότητα τεντωνόταν μέχρι...
Η ιστορία της δυτικής κλασικής μουσικής συχνά μοιάζει με ένα οικοδόμημα χτισμένο αποκλειστικά από άνδρες δημιουργούς. Ωστόσο, κάτω από την επιφάνεια των καθιερωμένων «μεγάλων ονομάτων», κρύβεται ένας ...
Στο ευρύ φάσμα της αυστριακής μουσικής δημιουργίας των αρχών του 20ού αιώνα, ο Joseph Marx κατέχει μια θέση ιδιότυπη και συχνά παρεξηγημένη. Σύγχρονος των μεγάλων ανατροπών της βιεννέζικης πρωτοπορίας...
Ο Fartein Valen κατέχει μια ιδιότυπη θέση στην ιστορία της σκανδιναβικής κλασικής μουσικής του 20ού αιώνα. Σε αντίθεση με τη ρομαντική εθνική παράδοση που εκπροσωπείται από τον Edvard Grieg, ο Fartein...
