Ο Alexander Zemlinsky (1871–1942) δημιούργησε μερικά από τα πιο δυνατά κλασικά τραγούδια της ύστερης ρομαντικής εποχής, παρά το γεγονός ότι επισκιάστηκε από τους Mahler και Strauss. Τα Lieder του Op. 2 (1895–96), ειδικά το Νο. 6, «Um Mitternacht» («Τα μεσάνυχτα»), είναι σύντομα αλλά εξαιρετικά δυνατά κομμάτια που συνδυάζουν πλούσιες αρμονίες με μια ήρεμη αίσθηση έντασης.

Κλασικό Τραγούδι και συμβολισμός

Κείμενο:

Γράφτηκε από τον Ρίχαρντ Ντέμελ, έναν από τους σημαντικότερους γερμανούς συμβολιστές ποιητές. Το ποίημα παρουσιάζει έναν άγρυπνο πρωταγωνιστή που αντιμετωπίζει την πραγματικότητα του θανάτου τα μεσάνυχτα, όχι με τρόπο δραματικό, αλλά με μια βαθιά αίσθηση ήρεμης μελαγχολίας.

Μουσική:

Ο Zemlinsky μελοποιεί το ποίημα αργά και μεθοδικά. Οι επαναλαμβανόμενες μικρές συγχορδίες του πιάνου και οι φθίνουσες γραμμές του μπάσου δημιουργούν την αίσθηση ενός εξασθενημένου καρδιακού παλμού, ενώ η φωνή κινείται μεταξύ τρυφερών, λυρικών περασμάτων και αιφνίδιων συναισθηματικών κορυφώσεων.

Το τραγούδι κινείται μεταξύ της σολ ελάσσονας και απροσδόκητων συγχορδιών, δημιουργώντας μια αίσθηση αγωνίας και έντασης.

Στο αποκορύφωμα, η ερμηνεύτρια φτάνει σε μια τεταμένη υψηλή νότα γεμάτη συναίσθημα.

Δημιουργημένο λίγο πριν ο Zemlinsky επηρεαστεί από τον Schoenberg, το Um Mitternacht συνδυάζει το ύφος του ύστερου ρομαντισμού με στοιχεία της πρώιμης μοντέρνας μουσικής, έχοντας μεγαλύτερη ομοιότητα με τον Wolf παρά με τον Berg.

Alexander Zemlinsky Ο «ξεχασμένος» συνθέτης

Στη διάρκεια της ζωής του, ο Zemlinsky επισκιάστηκε από τους συγχρόνους του και τις προσωπικές περιστάσεις, συμπεριλαμβανομένης της τραγικής αγάπης του για την Alma Mahler. Ωστόσο, τα πρώιμα τραγούδια του αποκαλύπτουν έναν συνθέτη με αξιοσημείωτη συναισθηματική διορατικότητα και λεπτή δημιουργικότητα, ο οποίος αξίζει μεγαλύτερη αναγνώριση.

Το Um Mitternacht, οπωσδήποτε, δεν είναι ένα τραγούδι για να το ακούσει κανείς παθητικά. Είναι ένα τραγούδι που οιονεί προσκαλεί τον ακροατή να καθίσει μαζί του στο σκοτάδι. Σε μόλις τρία λεπτά, ο Zemlinsky δημιουργεί έναν κόσμο στον οποίο τα μεσάνυχτα δεν είναι απλώς μια ώρα, αλλά ένα συναίσθημα: ένα συναίσθημα παύσης, μοναξιάς και ήσυχης αντιπαράθεσης με τα όρια της ύπαρξης.